NAJCZĘSTSZY CHARAKTER

Ma ona najczęściej charakter zarówno reaktywny, odpowiada na potrzeby mediów i innych podmiotów społecznych, jak proaktywny, tzn. obejmuje kampanie informacyjne (edukacyjne) wyjaśniające politykę władz przygotowujące obywateli na zmiany przez nią wprowadzane.Pod względem ilościowym sytuacja wydaje się zatem zadowalająca: media masowe i inne podmioty społeczne zalewane są przez władze pań­stwowe i samorządowe istnym potokiem różnorakich informacji – władze działają jawnie i każdy obywatel może sprawować nad nimi pełną kontrolę, a zwłaszcza występujące w imieniu opinii publicznej media. W rzeczywisto­ści sytuacja nie wygląda tak idyllicznie. Liczne studia dowodzą [np. Ponting, 1989; Denton, Woodward, 1990; Keane, 1992], że instytucje władzy two­rzą rozmaite bariery utrudniające dostęp mediów do pewnych informa­cji, a jawność i otwartość władzy wobec mediów to często demokratycz­na fasada skrywająca rzeczywiste mechanizmy decyzyjne funkcjonujące za zamkniętymi drzwiami – zapadłe tam uzgodnienia są potem „odgrywa­ne” publicznie, np. w debacie parlamentarnej podporządkowanej logice me­diów, czyli wymogom atrakcyjnego widowiska (oratorskie popisy, utarczki słowne, zajadłe spory, dramatyczne głosowania, itp.)

Hej, mam na imię Roman, z zawodu jestem fotografem. Od dziecka interesuję się techniką, stąd też pomysł na prowadzenie tego bloga. Jeśli interesują Cię podobne rzeczy, zapraszam śmiało do czytania i udzielania się!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)