Polecane

Wielofunkcyjne drukarki

Posiadając domowy komputer, dobrze jest także posiadać drukarkę. Najlepiej jeśli jest ona zaawansowana i naprawdę rozwinięta elektronicznie. Coraz częściej są to urządzenia wielofunkcyjne, dzięki temu mamy możliwość zaoszczędzenia miejsca w naszym domu i na przykład za pomocą jednego urządzenia mamy możliwość drukować, skanować, kserować i wiele innych rzeczy. Nie musimy przy tym inwestować w kilka sprzętów, ponieważ jedna drukarka jest w stanie robić za nas wiele rzeczy. Dobrze jest pamiętać tylko o tym, żeby naprawdę odpowiedzialnie wymieniać toner w drukarce i cieszyć się z tego, co ma nam do zaoferowania profesjonalnej jakości tusz. Zawsze drukowane przez nas obrazy będą doskonałe graficznie,w świetnych kolorach i dodatkowo naprawdę bardzo wyraźne. Nigdy nie będą się rozmazywały, a ich wysoką jakość będzie w stanie docenić każdy, nawet najbardziej wymagający użytkownik. Wspaniałe jest także to, że można zaopatrzyć si w tego typu drukarkę, która będzie nie tylko wielofunkcyjna, ale także zajmie jak najmniej miejsca, będzie lekka i bezprzewodowa. Jest to już w ogóle chyba najbardziej wygodne jeśli chodzi o możliwość zaopatrzenia się w drukarkę idealną. Każdy jest w stanie docenić przede wszystkim to, że po prostu będzie ona niezawodna i naprawdę bardzo nowoczesna. W ten sposób każda nasza praca będzie dla nas prostsza do wykonania.

Polecane

Nowoczesne odkurzacze

Utrzymanie porządku w naszym domu, dla wielu z nas jest całkiem słusznie sprawą priorytetową. Dlatego właśnie coraz częściej sięgamy, po jak najbardziej nowoczesne sprzęty, na przykład zaawansowane technologicznie odkurzacze. Coraz częściej są one naprawdę naszpikowane elektroniką. Dają nam możliwość zaprogramowania ich w ten sposób, że na przykład mogą one odkurzyć nasze mieszkanie w trakcie naszej nieobecności i to nie pomijając na przykład miejsc trudno dostępnych jak przerwy pod łóżkiem, czy na przykład pod komodami. Odkurzacze w postaci dysków, mogą także doskonale wyprać posiadany przez nas dywan i sprawić, że sprzątanie nie będzie nam sprawiało żadnego kłopotu. Przede wszystkim dlatego, że po prostu jest zwyczajnie bardzo proste. Urządzenia zaprogramowane na utrzymanie czystości są przebojem każdego, kto stara się opanować rozgardiasz panujący w każdym domu. Szczególnie wartościowe są także funkcje usuwania psiej sierści z naszych koców i dywanów. Jest to bardzo ważne, ponieważ tak naprawdę to właśnie nasi czworonożni przyjaciele najwięcej się do brudzenia w naszym domu przyczyniają. Kiedy posiadamy najnowszej generacji sprzęt czyszczący, na pewno będziemy o wiele pewniejsi siebie i będzie nam zwyczajniej o wiele prościej utrzymać upragniony porządek w naszym domu. A przecież zawsze wszelkiego rodzaju ułatwienia są bardzo mile widziane.

FILOZOFICZNE ZAPLECZE

Filozoficznym zapleczem doktryny liberalnej były różne nurty myśli oświeceniowej, w tym zwłaszcza prace Johna Miltona, Thomasa Jeffersona, Johna Stuarta Milla, Johna Locke’a, Jeremy’ego Benthama [Sie- bert, 1956; Keane, 1992], fi,Główną przesłanką doktryny liberalnej jest przekonanie o racjonal­ności natury ludzkiej – człowiek jest istotą rozumną, posiada wrodzoną zdolność odróżniania prawdy od fałszu, dobra od zła. Kierując się roz­sądkiem, każdy potrafi samodzielnie określać, co jest dla niego dobre, po­dejmować decyzje służące jego interesom oraz tak kształtować otaczającą go rzeczywistość, aby poprawić swoje warunki życiowe i pozycję społeczną. Państwo nie może go w tym zastąpić ani tym bardziej uszczęśliwiać go na siłę, powinnością państwa jest natomiast tworzenie ram prawnych gwaran­tujących ochronę jego interesów i możliwość budowania własnego dobrobytu.

DOKTRYNA LIBERALNA

Obie scharakteryzowane wyżej doktryny zakładają supremację państwa (systemu) nad jednostką i społeczeństwem (światem życia), wyznaczając mediom rolę służebną wobec państwa i sprawujących w nim władzę, dla któ­rych są one narzędziem kierowania społeczeństwem. Doktryna liberalna cał­kowicie odwraca tę perspektywę i logikę. Uznając prymat jednostki i społe­czeństwa nad państwem, media traktuje ona jako czynnik służący realizacji praw jednostki, jak też instrument kontroli społeczeństwa nad państwem i sprawującymi władzę. Takie odwrócenie perspektywy było dorobkiem my­śli społecznej, sekularyzacji i racjonalizacji życia społecznego oraz rozwoju gospodarki przemysłowej i odpowiadało interesom oraz aspiracjom rodzącej się burżuazji.

SPOSÓB REALIZACJI DOKTRYNY

Nad sposobami realizacji tej doktryny w praktyce nie warto się bliżej rozwodzić, gdyż nie uchroniły one systemu socjalistycznego przed upad­kiem, choć odcisnęły niewątpliwie trwałe piętno na mentalności społe­czeństw poddanych długotrwałemu procesowi komunistycznej indoktrynacji. Trzeba jednak zaznaczyć, iż system ten w niektórych państwach „obozu so­cjalistycznego” (np. Polska, Węgry) przeszedł głęboką ewolucję: od „twar­dego totalitaryzmu” na początku lat pięćdziesiątych do „miękkiego autoryta­ryzmu” pod koniec lat osiemdziesiątych. Mimo to cały czas główne założe­nia doktryny leninowskiej pozostały nie zmienione, a wszelkie próby ich modyfikacji, podejmowane w krótkich okresach politycznej „odwilży” czy „liberalizacji”, były następnie zwalczane jako „kontrrewolucja” i „rewizjo- nizm” w okresie „przykręcania śruby”, czyli ideologicznej kontrofensywy „twardogłowych” i „dogmatyków”. To zaś, iż po każdym kolejnym kryzysie politycznym słabła siła ideologicznej kontroli systemu nad mediami, wyni­kało z postępującej erozji systemu, która doprowadziła ostatecznie do jego bankructwa ekonomicznego i politycznego, a także ideologicznego.

DWIE ZASADY

Po pierwsze: zasada upaństwowienia mediów. Warunkiem likwidacji kapitalizmu i budowy nowego ustroju „sprawiedliwości społecznej”, czyli komunizmu, jest zniesienie prywatnej własności środków produkcji mate­rialnej i duchowej, tzn. nacjonalizacja przemysłu oraz instytucji kultury, w tym zwłaszcza mediów. Upaństwowienie mediów jest przy tym traktowa­ne jako równoznaczne z ich uspołecznieniem, gdyż w obu przypadkach jest to własność kolektywna. Po drugie: zasada klasowości i partyjności mediów. JNowy ustrój spo­łeczny buduje klasa robotnicza pod przywództwem partii komunistycznej, będącej polityczną i ideologiczną „awangardą klasy robotniczej”. Partia ta sprawuje monopolistyczną kontrolę nad państwem i stanowiącymi jego inte­gralną część mediami – są one bezpośrednio podporządkowane partii lub in­nym organizacjom uznającym jej kierowniczą rolę w państwie. Poza tym partia dysponuje rozległym aparatem kontroli przekazów w postaci cenzury prewencyjnej, pilnującej by nie zawierały one treści antysocjalistycznych i były zgodne z wytyczoną przez partię linią polityczną.

ŁĄCZENIE POGLĄDÓW

Łączenie leninowskich poglądów na media z tradycją marksistowską jest pewnym nadużyciem intelektualnym, gdyż zarówno poglądy „młodego Marska” na prasę, jak i nakreślona przez „dojrzałego Marksa” wizja idealne­go porządku społecznego, tj. społeczeństwa komunistycznego, przepojone są tęsknotą do wolności (i równości), podczas gdy koncepcję leninowską, a zwłaszcza jej stalinowskie „twórcze” rozwinięcie, przenika nienawiść do wolności i strach przed wolnością. Dlatego też tutaj przedmiotem zaintere­sowania będzie tylko doktryna leninowska, obowiązująca zresztą w krajach bloku komunistycznego do chwili jego rozpadu i upadku. Pomijając wszystkie przesłanki i zawiłości „filozoficzne” oraz subtelno­ści pojęciowe, fundament doktryny leninowskiej stanowią trzy generalne za sady Goban-Klas, 1978].

DOKTRYNA LENINOWSKA

Wiek XX przyniósł powstanie i – na szczęście – upadek reżimów tota­litarnych: faszyzmu i komunizmu, przy których bledną najbardziej nawet autorytarne monarchie absolutystyczne. Trudno dziś określić, który z tych totalitaryzmów odznaczał się większym okrucieństwem, ale oba stworzyły gigantyczny system mediów masowych prowadzący zmasowaną indoktryna­cję i propagandę na niespotykaną przedtem skalę. Oba starały się opierać swoje działania propagandowe na naukowych metodach manipulowania świadomością społeczną i urabiania postaw, przy czym cele i zasady tej działalności wynikały z generalnych założeń ideologicznych reżimu i były szczegółowo wyłożone w rozbudowanych doktrynach medialnych. Ze wzglę­du na głębszą podbudowę filozoficzną, dłuższą żywotność oraz większy rezo­nans międzynarodowy na wnikliwsze potraktowanie zasługuje komunistyczna doktryna medialna, zwana też często marksistowsko-leninowską.

OSTOJA AUTORYTARYZMU

O  ile Kościół jest ostoją autorytaryzmu w tradycyjnej, rzec można kla­sycznej postaci, o tyle współczesne państwa demokratyczne stosują niekiedy praktyki autorytarne w nowoczesnej postaci. Chodzi tu o różnego rodzaju re­gulacje prawne i środki kontroli mediów na wypadek stanu nadzwyczajnego (klęska żywiołowa, stan wyjątkowy, wojna), które ograniczają w jakimś stopniu swobodę działania mediów i wolność komunikowania, zwiększając zarazem kontrolę państwa nad nimi. Wprowadzanie takich rozwiązań ma jednak charakter pragmatyczny, a nie ideologiczny – w sytuacji kryzysu me­dia mają pomagać w zwalczaniu zagrożenia i przywróceniu stanu normalne­go, muszą więc działać w zgodzie z wskazaniami i pod nadzorem służb pań­stwowych powołanych do zwalczania zagrożeń. Z chwilą ustania zagrożeń znikają podstawy do jakiejkolwiek reglamentacji prawnej wolności komuni­kowania.